Apologize…

วันพฤหัส ทุก ๆ 2 อาทิตย์ ผมจะมีประชุมกับเจ้านายผมที่อยู่ในอเมริกา ช่วงเวลาสาย ๆ ซึ่งก็จะเกือบ 5 ทุ่มทางโน้นแล้ว แล้วเมื่อวาน คิดว่าเจ้านายผมลืม หรือง่วงจนหลับไปก่อน เลยไม่ได้ประชุมกันเหมือนปกติ
.
แล้วตอนเย็น ๆ เมื่อวาน (วันพฤหัส) ซึ่งก็คือเวลาเช้าแล้วของทางอเมริกา เค้าส่งเมล์มา Apologize ที่เค้าลืมไม่ได้ประชุมกับผม…… *ประเด็นผมก็คือ ถ้าเป็นเจ้านายแบบไทย ๆ ก็คง อ๋อ ลืมประชุมกับลูกน้องนิดหน่อย เราเป็นเจ้านายไม่เป็นอะไรหรอก
.
ผมเคยบอกเสมอ ๆ ว่า การขอโทษ ไม่เห็นจะเสียหน้าเลย ไม่ว่าเราจะเด็กหรือเป็นผู้ใหญ่กว่าคนที่เราขอโทษด้วย ดูแมนมาก ๆ เสียด้วยซ้ำ ลอง ๆ ทำกันดูนะครับ พูดขอโทษ ไม่ว่าคุณกับลูกน้อง กับเจ้านาย หรือกับเพื่อนร่วมงาน สร้างความเป็นมืออาชีพ (Professional) ให้กับตัวคุณเอง

via: FB Post

ThaiTwo not ThaiOne (Taiwan)

This is unbelievable, in 2017. Some people still think and confused between THAILAND and TAIWAN. This is even that I said it clearly in my request to them; which said that we are in THAILAND.  These people may still think that THAILAND is still ridding horses/elephant for transportation and have no Internet.

*this is a response from Microsoft’s partner in UK, after I send a request for a quote of Surface Hub to their channel in Singapore.

#WhatABummer yeah dude, We’re ThaiTWO not ThaiOne

ไม่น่าเชื่อว่าในปี 2560 ยังมีคนสับสนระหว่าง TAIWAN กับ THAILAND อยู่อีก แม้ว่าผมเขียนเอาไว้ชัดเจนแล้วว่าติดต่อจาก THAILAND คนพวกนี้อาจจะยังคิดว่าพวกเรายังขี่ช้าง ขี่ม้าไปทำงานอยู่ก็ได้ คงไม่มี Internet ใช้หรอกมั้ง

*นี่คือกรณีของคำตอบที่มาจากตัวแทนจำหน่ายสินค้าของ Microsoft ที่อยู่ในอังกฤษ หลังจากที่ผมส่งคำขอใบเสนอราคา Surface Hub ไปที่สาขาของเค้าใน Singapore

#บัดซบสิ้นดี

via: FB Post

3 minutes presentation

TGIFT (Thanks God It’s Friday, Tomorrow) คือชื่อของการประชุมประจำเดือนของที่ออฟฟิศ ที่จะมีช่วง One-Slide, One-Unit ที่เปิดโอกาสให้แต่ละแผนก update งานให้ทุกคนได้ฟัง แต่จะต้องมีแค่ Slide เดียว และจำกัดเวลาแค่ 3 นาที
.
ผมในฐานะของแผนก IT ก็ขอเล่นเด้วย แต่ผมจะไม่มี Slide นะครับ =^–^=
.
TGIFT (Thanks God It’s Friday, Tomorrow) is what we named our monthly meeting. There is a section called “One-Slide, One-Unit. That’s let each department present their update to the rest of the company. With a limited of 1 slide and must be 3 minutes only.
.
As part of IT Team, I will do it too ,but no Slide. =^–^=

via: FB Post

Be Different

What ever you do, in any careers. You should be different, and outstanding. Otherwise, you will be just like them and never be at the top. You don’t want to be those “brown straw”, don’t you? #Professional #Careers

ไม่ว่าคุณจะทำอาชีพอะไร คุณก็ควรที่จะแตกต่างและโดดเด่นกว่าคนอื่น ๆ ไม่เช่นนั้นคุณก็จะหาความก้าวหน้าไม่ได้ คุณคงไม่อยากเป็นพวกหลอดสีน้ำตาลเนอะ

-iamSK

My professional profile: www.linkedin.com/in/iamsk

via: FB Post

Translation….

ควันหลง เล่าเรื่อง #ขำๆ เมื่อวานไปงาน #TechSoup มา ในงานจะมีน้องช่วยแปลภาษาอังกฤษเป็นไทย หรือไทยเป็นอังกฤษ ซึ่งนี่คือสิ่งที่ผมทำไม่ได้ เพราะแม้ว่าจะเข้าใจภาษาอังกฤษ แต่จะให้แปลสด ๆ นั้นยากมาก เคยทำครั้งนึงตอนจัดงาน #BarcampBKK ยากสุด ๆ ต้องฟังฝรั่งพูด และแปลทันที มันเรียบเรียงคำได้ยากมาก

มาถึงประเด็นขำ ช่วงที่ลุงแต๊ก Klaikong Vaidhyakarn เป็นคนบรรยาย ลุงแต๊กจะพูดเป็นภาษาไทย แล้วให้น้องแปลเป็นภาษาอังกฤษ มีบางครั้งที่ทั้งสองคนสลับกันเสียเอง ลุงแต๊กดันจะพูดภาษาอังกฤษทันที และมีอีกหัวข้อที่ฝรั่งพูด น้องที่เป็นแปลก็หลุดออกมาเป็นภาษาอังกฤษบ้าง โดยไม่ได้พูดไทยเลย นี่คงเป็นกับคนที่ฟังแล้วเข้าใจเลย บางครั้งก็ยังคิดเป็นภาษาอังกฤษอยู่ ทำให้อาจจะพูดภาษาอังกฤษต่อเลยแบบลืมตัว

ปล. ลุงแต๊ก ได้แอบขายของ #MKICT #MekongICTCamp ด้วย ^__^

Via: FB Post

Running Late…

#โหมดปิดเทอม #ตื่นสายนิดหน่อย

เช้านี้มาถึงที่ตึกที่ทำงาน 8:40 เข้าไปแล้ว เดินสวนกับพี่แม่บ้านในตึกคนนึง ที่เคยคุยกันบ้าง พี่เค้าทักทาย

พี่แม่บ้าน: หัวแต่มาติจ้า…
ผม: แม่นครับ

พี่เค้าคงงง ไอ้บ้านี่มาสายแล้วยังเดินสบาย ๆ ไม่รีบเหรอ คืออย่างนี้ครับ ที่ทำงานผมไม่มีการตอกบัตร ซึ่งผมก็คิดว่าไม่จำเป็น การทำงานควรมีความรับผิดชอบได้เอง รู้ว่าจะต้องทำอะไร ไม่ต้องเอาเรื่องการตอกบัตรมาเป็นประเด็นบังคับ วันไหนมีประชุมเช้า ผมก็มาเช้ามาก ๆ ผมทำงานเกิน 8 ชั่วโมงต่อวันมานานแล้ว ประชุมเย็นและดึกก็บ่อย

*ช่วงเปิดเทอม ผมจะถึงออฟฟิศก่อน 8 โมงทุกวัน
**ผมไมเ่คยรีบกับการตอกบัตร แม้ว่าที่ทำงานเก่า สมัยทำงานใหม่ ๆ ผมตอกตัวแดงเยอะมาก ไม่เคยสนใจ เพราะว่าเค้ารู้ว่าเราทำงานหนักแค่ไหน ไม่เคยโดนหักเงินเดือนนะครับ
*** จำได้ว่าน้องที่ทำงานเก่า ใกล้ ๆ 8:30 เค้าจะวิ่งทุกวันเพื่อให้ตอกบัตรให้ทัน ผมปล่อยให้เค้าวิ่งแซงไปที่เครื่องตอกบัตรเลย ผมเดินชิว ๆ แล้วค่อย ๆ ตอกบัตรลงไป อ้าวแดงอีกแล้ว เจ๋งดี 555

 

via: FB Post

Trump’s no carry-on Laptop Policy; Great Opportunity for Microsoft.

เนื่องจากนโยบายใหม่ของ Donald Trump ที่ประกาศห้ามการนำเครื่องคอมพิวเตอร์แบบพกพา (Laptop) และอุปกรณ์อื่น ๆ ที่มีขนาดใหญ่กว่ามือถือขึ้นบนเครื่องบิน ถ้าเป็นเที่ยวบินเข้าสู่อเมริกาจากประเทศในตะวันออกกลางหลายประเทศ (ดูรายการข้างล่าง)

With Trump’s new policy, no carry-on Laptop (and devices that larger than Phone) when fly to the US from selected Airports (mostly from Middle East, see a list below). Microsoft should see this as an opportunity. Make a “Windows to Go” (WTG) as a ready to use Windows 10 in a Flash Drive. Just buy it at Airport Kiosk, open and plug to any computer at the Airport. With a few steps of configuration, user will get a complete set of Windows to use. In the WTG package, it may pack with a current version of Microsoft Office that user can activate with their subscriptions, and/or option to activate as new customer. This way user no need to carry any laptop around, get healthier for no need to carry heavy laptop. This WTG can be re-use and work everywhere.

ทำให้ผมคิดว่า Microsoft น่าจะถือเอาเรื่องนี้เป็นโอกาสอันดีทีจะทำเงินมากขึ้น ด้วยการเตรียม “Windows To Go” (WTG) ที่เป็น Windows แบบพร้อมใช้ในแฟลชไดรฟ์ (Flash Drive) นักเดินทางจากหรือในประเทศที่อยู่ในรายการที่โดนห้าม เพียงแค่ซื้อแฟลชไดรฟ์อันนี้ที่เคาน์เตอร์ขายสินค้าในสนามบิน แกะกล่องออกมา เสียบกับเครื่องคอมพิวเตอร์เครื่องใดก็ได้ ตั้งค่าเล็กน้อยก็สามารถที่จะมี Windows 10 สำหรับพร้อมใช้งานในทันที และในแฟลชไดร์ฟ อาจจะติดตั้ง Microsoft Office รุ่นล่าสุดมาให้พร้อมกันเลย แล้วให้ผู้ใช้ลงทะเบียนใช้งานจากสมาชิกที่มีอยู่แล้ว (Subscriptions) หรือว่าซื้อและจ่ายเงินเพื่อเป็นสมาชิกได้ในทันที เพียงแค่นี้ก็ตัดปัญหาการที่จะต้องเอาเครื่องคอมพิวเตอร์ขึ้นเครื่องบินไม่ได้อีกต่อไป (และแถมยังสุขภาพดีไม่ต้องแบกคอมพิวเตอร์ให้หนักอีกด้วย) และเจ้า WTG ก็สามารถใช้งานซ้ำได้ ซื้อครั้งเดียวใช้ได้ตลอด ๆ

 

 

To make it even more success, Microsoft might make a deal with Airports to Install Computer CPU with Internet ready, no hard drive in it. This is mean no Windows, no OS. Simply have the computer ready for “WTG” customer to use. This will be a “Happy Ending”. Make more money.

*If you don’t know what is Windows To Go? Please talk to IT guy near you.

และเพื่อเพิ่มโอกาสมากขึ้น Microsoft น่าจะไปติดต่อกับสนามบินต่าง ๆ เพื่อขอติดตั้งเครื่องคอมพิวเตอร์ที่มีแค่ ซีพียู (CPU), คีย์บอรด์, เมาส์ และจอภาพ พร้อมกับมีอินเตอร์เน็ต (Internet) ที่พร้อมใช้งาน แต่ไม่มีฮาร์ดไดร์ฟ (Hard drive) ที่บรรจุ Windows หรือ OS ใด ๆ เพียงแค่มีคอมพิวเตอร์ที่พร้อมใช้สำหรับลูกค้าที่ซื้อ WTG ไปแล้วเท่านั้นเอง เพียงแค่นี้ก็ จบบริบรูณ์ รับทรัพย์กันไป

*ถ้าคุณยังไม่รู้หรือเข้าใจว่า Windows To Go คืออะไร ลองปรึกษาทีมงาน IT ใกล้ตัวดูนะครับ

 

List of ban Airport.
  1. Queen Alia International Airport (AMM), Amman Jordan
  2. Cairo International Airport (CAI), Cairo, Egypt
  3. Ataturk International Airport (IST), Istanbul, Turkey
  4. King Abdul-Aziz International Airport (JED), Jeddah, Saudi Arabia
  5. King Khalid International Airport (RUH), Riyadh, Saudi Arabia
  6. Kuwait International Airport (KWI), Kuwait City, Kuwait
  7. Mohammed V Airport (CMN), Casablanca, Morocco
  8. Hamad International Airport (DOH), Doha, Qatar
  9. Dubai International Airport (DXB), Dubai, UAE
  10. Abu Dhabi International Airport (AUH), Abu Dhabi, UAE

 

 

อ่านต่อ » Trump’s no carry-on Laptop Policy; Great Opportunity for Microsoft.

no Privacy with Google

วันนี้ (5 ก.พ. 2017) ผมได้เดินทางมากรุงจาการ์ตา ประเทศอินโดนีเซียอีกครั้ง หลังจากที่เคยมาครั้งล่าสุดเมื่อปี 2008 ซึ่งอะไร ๆ ก็คงเปลี่ยนไปมากมาย ยกเว้นการจราจรทียังติดขัดเหมือนเดิม 🙂

I came back to Jakarta Indonesia today (Feb 5th, 2017). After last visit in 2008. Lots of changed, but traffics still the same. 🙂

ครั้งนี้ที่ออฟฟิศจองโรงแรม Mandarin Oriental เอาไว้ให้ พร้อมกับให้ทางโรมแรมเตรียมรถมารับที่สนามบินด้วย พอถึงสนามบินจาการ์ตา ผมผ่านขั้นตอนการตรวจคนเข้าเมือง รับกระเป๋า ผ่านด่านศุลกากร เดินออกมาแลกสตางค์นิดหน่อย แค่พอติดกระเป๋า (ที่เหลือจะไปแลกในเมือง) เดินออกมาเพื่อจะหาคนจากโรงแรมที่จะมารับ เดินออกมาได้ 3-5 ก้าว ผมกำลังมองหาคนของทางโรงแรม จู่ ๆ คนของทางโรงแรมก็เดินเข้ามาพร้อมป้ายของโรงแรม และทักทาย

The office book me at Mandarin Oriental Hotel, with airport pick-up. Landed at Jakarta International Airport. Went through Immigration process, got the luggage, customs check. Exchange a small amount of money and then looks for hotel staff. Just a little of 3-5 steps walk.  The hotel staff immediately walks to me and greet:

เค้า/him: Welcome to Indonesia, Mr. Somphop
ผม/me: (งงเล็กน้อย/confused) Oh… Thank you. How do you know me?
เค้า/him: I have your photo.
ผม/me: How?
เค้า/him: I Googling you, search your last name and your photo pop-up.
ผม/me: Oh….. that…. is good, very smart……

การพูดคุยกันจบแค่นั้น เพราะผมและเค้าเดินมาถึงรถ Silver Bird* (ชื่อของรถแท๊กซี่อินโดนีเซีย) ที่เป็นรถเมอร์ซิเดซเบนส์สีดำ ผมก็ขึ้นรถและเดินทางต่อไปโรงแรม ก่อนจากผมก็ขอบคุณเค้าอีกครั้งที่ไปรอรับผมที่หน้าทางออก

That’s all for the conversation with this guy as we reached to the taxi. Thanks him again. Got into “Silver Bird” taxi (it’s actually Black Mercedes) and head to the hotel.

สักพักนั่งรถมาถึงโรงแรม โชคดีที่รถไม่ติดมากใช้เวลาประมาณ 30 นาที ที่หน้าโรงแรม มีเจ้าหน้าที่โรงแรมผู้หญิงยืนรอรับอยู่แล้ว และแน่นอนเค้าทักทายผมทันทีที่เปิดประตูลงมา Welcome to Mandarin Oriental Mr.Somphop เอ่อ… ผมไม่ต้องถามแล้วว่าทำไมถึงได้รู้ว่าเป็นผม เค้าคงทำงานกันเป็นทีม ^__^ ขอบคุณและทักทายกันไป

Today is Sunday, traffic was not bad. Only 3o minutes from Airport to Hotel. The hotel receptionist is ready to greet me on the side way. As I step out of the taxi. She greet me “Welcome to Mandarin Oriental Mr.Somphop”. I don’t need to ask how she’s know me. Yeah, they work as a team.  I thanks her and proceed to the hotel entrance.

เดินเข้าไปในในโรงแรม เธอบอกว่า ไม่ต้องเช็คอินที่เคาน์เตอร์ ไปที่ห้องได้เลย เธอได้เตรียมทุกอย่างพร้อมไว้หมดแล้ว เธอพาเดินตรงไปที่ลิฟต์และขึ้นสู่ชั้น 11 พร้อม ๆ กับผู้ชายอีกคนที่นำกระเป๋าเดินทางขึ้นมาให้ เมื่อถึงห้อง เธอเปิดประตูห้องให้และเชิญให้นั่งที่เก้าอี้ เพื่อเซนต์ชื่อในเอกสารที่เธอเตรียมมา พร้อม ๆ กับอธิบายนู่นนี่นั่นตามปกติของการเข้าพักห้องพักในโรงแรม เด็กยกกระเป๋าเทน้ำผลไม้ที่เป็น Welcome Drink ให้ในแก้ว จนเสร็จสิ้นการเช็คอิน เธอกับเด็กยกกระเป๋าก็ขอตัวออกจากห้องไป

While we’re get into the hotel. She said “let’s go to your floor, and check-in in your room. I’ve everything ready for you Sir”. The bell boy carry my suitcase along with us. We reached 11th floor, she open room’s door.  Invite me to sit and have me signed check-in form. The bell boy preparing a welcome drink. She provide me all necessaries information, both are leave the room.

ผมเอาเสื้อผ้าออกจากกระเป๋า รายงานตัวกับเจ้านายที่บ้าน ล้างหน้าล้างตาเล็กน้อย หิวมาก ๆ เพราะเป็นเวลาบ่าย 2 โมงกว่า ๆ แล้ว ก็เลยลงลิฟต์ไปเพื่อจะไปห้างสรรพสินค้าที่อยู่ฝั่งตรงข้าม (ฝั่งตรงข้าม แต่สะพานลอยอยู่ไกลมาก ๆ) พอเดินออกจากลิฟต์ กำลังเดินไปที่เคาน์เตอร์เพื่ออยากจะขอให้ช่วยเรียก Taxi ให้  พนักงานสาวที่เคาน์เตอร์ทักมาก่อนเลย Good Afternoon Mr.Somphop (เอ่อ ทำงานเป็นทีมจริง ๆ ด้วย) How can I help you? เอ่อ… ทุกคนในโรงแรมคงจะรู้จักผมทุกคน 🙂

ผมบอกความจำนงไป เธอก็พาเดินออกไปที่หน้าโรงแรม จัดแจงให้พนักงานเรียกรถ Silver Bird ให้ แต่รอบนี้เป็นรถตู้ 7 ที่นั่ง และแจ้งอีกว่า ในวันเสาร์อาทิตย์ โรงแรมมีบริการพิเศษ ไม่ต้องจ่ายค่า Taxi รวมถึงขากลับด้วย (ต้องกลับมาถึงก่อน 3 ทุ่ม) เพียงนั่งรถกลับมา แล้วแจ้งเลขที่ห้องพัก ทางโรงแรมจะจัดการจ่ายค่ารถให้เอง เจ๋งเป้ง

Its time to unpack, clean up myself, call the Boss at home :-). Its 2:30 pm, so hungry. Get down to the lobby, walk to the reception counter. The lady immediately greet me “Good Afternoon Mr.Somphop, how can I help you?”. Really? You guy are really work as a team. May be everyone at the hotel know me now. 🙂

I told her “I’d like to go the mall just opposite the hotel”. Opposite, yes but can’t walk. Crossover bridges are very far from the hotel. She helps me to get a Taxi (Silver Bird again, but this time is a mini van). She continued, we’ve a complementary taxi services for you. Free ride to anywhere in Jakarta on the weekend. You can just ride, we will covered it for you. Including the one you took back (must be before 9 pm), when arrived just tell your room number to the bell boy. They will sort it out for you. Wow. What a wonderful services.

บริการอื่น/Other Service:

  • ผมสามารถเลือกได้ว่า จะกินอาหารเช้าที่ห้องอาหารชั้น G, ห้องอาหารชั้น 21 สำหรับ Executive Floor หรือจะสั่งมากินที่ห้องก็ยังได้ (ราคาห้องพักรวมอาหารเช้าแล้ว). Breakfast will be serve on the G floor, On the Executive Floor (21st), or I can just have it in the room. Just let them know.

 

ประเด็นของเรื่องเล่ายืดยาววันนี้ คือประโยชน์และความน่ากลัวของ Google จริง ๆ ผมลองไป Search นามสกุลผมดูบ้าง เจอข้อมูลเกี่ยวกับตัวผมเยอะพอสมควร มีลิงค์ไปที LinkedIn ด้วย และยังมีระบบที่คล้าย ๆ กับ LinkedIn ที่ผมไม่เคยรู้จักโผล่มาด้วย พร้อมกับประวัติการทำงานผมทั้งหมด (ที่เกือบจะ update) และยังไปเจอชื่อผมจาก blog ที่เพื่อนชาวกัมพูชาเขียนเอาไว้เมื่อหลาย ๆ ปี (2008) ก่อนโผล่มาด้วย และอีกมาก

Google มันช่างมีประโยชน์และน่ากลัวมาก ความเป็นส่วนตัว (Privacy) ของตัวเราอยู่ที่ตรงไหน ความลับไม่มีในโลกจริง ๆ

The conclusion is that now we can’t have any privacy on the Internet. Anyone will able to find you on Google. Search my last name on Google, found lots of information. There is a link to my LinkedIn account, link to website that similar to LinkedIn which I don’t even know it. Link to my Cambodian friend blog post from 2008, which mentioned my name. And much more.

Google is very useful and scary at the same time. There is no Privacy, everyone is watching you.

 

*รถ Taxi ของที่อินโดนีเซียมีชื่อเรียกตามเกรดหรือระดับของความหรูหรา ตั้งแต่ Blue Bird, Silver Bird (Executive), Golden Bird (Limousine) ซึ่งจะพบเห็นได้มากที่สุด และยังมีบริการ Taxi ของบริษัทอื่น ๆ อีก รวมไปถึง Grab และ Uber ด้วย

 

3 Years Anniversary

วันนี้เมื่อ 3 ปีที่แล้ว หรือเมื่อวันที่ 15 ธันวาคม 2556 (2013) เป็นวันแรกที่ผมได้เริ่มมาทำงานกับที่ทำงานปัจจุบัน (ขอไม่เอ่ยชื่อองค์กร เนื่องจากจรรยาบรรณและระเบียบภายใน) เวลา 3 ปีผ่านไปเร็วราวกับโกหก ทำงานที่นี่ได้พบกับคนเก่ง ๆ มากมายที่อยู่ในอเมริกาและอีกหลายประเทศ ได้เดินทางต่างประเทศมากมาย ได้ไปอัฟกานิสถานด้วย รวมทั้งได้มีทีมงานในเอเชียแปซิฟิคอีก 10 กว่าคน หนุกหนานมาก ๆ

Today’s 3 years ago, December 15, 2013. Its was the new day, new job at new organization. Time fly at lightning speed, it’s 3 years. With this job, I get to know experts from US’s HQ and around the world. Visiting new counties, including Afghanistan. Furthermore, I’ve a great IT team in Asia Pacific region. Lots of joy.

 

 

แล้วก็สุขใจยิ่งขึ้น เมื่อเจ้านายใหญ่สุดในทีมที่อยู่อเมริกาส่งข้อความมายินดีที่ทำงานครบ 3 ปีผ่านทาง LinkedIn ตามในภาพ ซึ่งเค้าเป็นคนแรกที่ติดต่อผมเข้ามาเพื่อให้ผมสมัครงานกับที่ผมทำอยู่ในตอนนี้ ทำให้ผมได้เข้ามาสัมภาษณ์และทำงานกับองค์กรนี้ในที่สุด ขอบคุณหลาย ๆ ครับ

I was even more joy, when US’s BIG boss (head of the team) send me a message via LinkedIn, for my 3 years anniversary. He is the first person that contacted me, get me to apply to my position at this organization, interviewed me and here I am now. Thank you very much Boss.

 

The more challenges will come. ^__^

.

Good Bye iPass

ตั้งแต่ที่ผมได้เปลี่ยนมาเริ่มทำงานกับ NGO ข้ามชาติจากอเมริกาในปี 2541 ได้มาเป็นคน IT กาก ๆ ดูแลระบบ IT ขององค์กรในหลาย ๆ ประเทศ ทำให้บังเอิญต้องเดินทางไปต่างประเทศในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้บ่อย ๆ (รวมถึงตะวันออกใกล้ด้วย เช่น จอร์แดน, อาเซอร์ไบจาน) ช่วงแรก ๆ ของการทำงานเดินทางบ่อยมาก เกือบจะทุกเดือน และการเดินทางต่างประเทศครั้งแรกของชีวิต ได้ไปไกลถึงนิวยอร์ค สหรัฐอเมริกา

ด้วยความที่จะต้องเดินทาง และต้องเชื่อมต่อกับ Internet ที่ทำงานก็แสนดี มีบริการเสริมดี ๆ อย่าง iPass ให้ใช้งานด้วย ซึ่งเจ้า iPass นี่ก็คือบริการที่รวบรวมเบอร์โทรฯ สำหรับต่อ Internet ในสมัยที่ยังเป็นแบบ dial-up ทั้งหมด เพราะว่าเวลาเราไปยังประเทศที่เราไม่คุ้นเคย และไม่มีบัญชีผู้ใช้ Internet ท้องถิ่นที่เราสามารถใช้งานได้ จึงต้องใช้บริการ Software iPass ที่จะรวบรวมเบอร์ต่อ Internet ต่าง ๆ เอาไว้ให้เลือกใช้งาน

ค่าบริการนั้นไม่ถูกนะครับ iPass จะคิดค่าบริการเป็นชั่วโมง ยกตัวอย่างเช่น เมือง Kathmandu (เขียนเป็นภาษาไทยไม่ถูก ขออภัย) ประเทศเนปาล เบอร์ต่อ Internet ที่รวบรวมมาให้มีความเร็วสูงสุดแค่ 28.8Kbps (อ่านไม่ผิดหรอก Kbps) แต่คิดค่าบริการชั่วโมงละ $13 ใช่แล้ว $13 ต่อชั่วโมง กับความเร็วจิ๊ด ๆ 28.8Kbps เท่านั้น

แล้วผมจ่ายเงินยังไง? ผมไม่ต้องจ่ายสักบาท เพราะชื่อ login ที่ใช้คืออีเมล์ขององค์กร ที่ผูก AD (Active Directory) เข้ากับระบบของ iPass ซึ่งจะส่งใบเรียกเก็บเงินไปที่ยานแม่ในนิวยอร์ค แล้วก็หักบัญชีกันภายในว่าใครเป็นคนใช้งาน และใช้ไปกี่ชั่วโมง

ผมใช้ iPass เรื่อยมา แต่จำไม่ได้ว่าใช้ครั้งสุดท้ายเมื่อใด และที่ไหน

แล้วโลกก็เปลี่ยนไป หลาย ๆ ปีมานี้ การมาถึงของ WiFi ที่มีให้ใช้งานกันอย่างดาษดื่น และหลาย ๆ ประเทศก็มี WiFi ลอยมาให้ใช้งานกันอย่างฟรี ๆ ทั้งที่โรงแรม, ร้านอาหาร, ร้านกาแฟ หรือแม้กระทั่งสนามบิน (ยกเว้นสนามบินประเทศสารขันต์ประเทศหนึ่ง ที่มีชื่อสนามบินคล้าย ๆ กับคำว่า “แผ่นดินทอง”) ความเปลี่ยนแปลงนี้เองทำให้ NGO ที่ผมทำงานอยู่ (เป็น NGO ที่ 2 กับงาน IT เหมือนกัน) ตัดสินใจแล้วว่าจะยกเลิกบริการ iPass ทั้งหมด เพราะปีที่แล้วมีผู้ใช้งานน้อยมาก แต่ยังต้องเสียบริการรายเดือนเพื่อรักษาสัญญากับ iPass เอาไว้เป็นจำนวนเงินเกือบ $7,000 ซึ่งแพงมาก ๆ

ผมจึงได้มาบอกลา iPass เจ้าเพื่อนยากที่รู้จักกันมาตั้ง 14 ปี…. ลาก่อน iPass

copy from FB Post